سنڌي بازارِي ٻولن جو ڪوش

اکر «چ» سان ٻول

چت

ث. ڳُئِي مَقعَد.

چتڙ

ذ. ٻُنڊَڙُ، ٻُنڊَڻُ. (صفت) چُتُو.

چتو

ذ. صفت. مفعول چُتُ هڻائيندڙ.

چُتُو رن جا يار، بہ گهڻا ٻار بہ گهڻا

ظاهري طور بدڪردار عورت لاءِ توهين آميز اظھار آھي، پر عام دوستاڻِي ڪچھري ۾ اهڙي شخص لاءِ چٿر طور استعمال ٿئي ٿو، جيڪو هر وقت ڪنھن نہ ڪنهن يار وٽ هجي يا ڪنھن نہ ڪنھن مسئلي ۾ ڦاٿل هجي.

چوت

ث. (سن. چيُتِ) ڳُئِي، گُدِيا، مَقعَدَ. (صفت). بيوقوف، بي عقل، چريو، احمق، اناڙي، وائڙو.

چوتيو

ذ. صفت. چُوتِ، احمق، بي عقل، چريو.